ABC pierwszej pomocy u zwierząt? AABCD!

5 minut czytania
512
0
Agnieszka Górecka
Agnieszka Górecka
2 kwietnia 2019

Odsłuchaj

Voiced by Amazon Polly

Nagłe wypadki „chodzą” nie tylko po ludziach, ale i po psach! Każdego dnia możemy być zmuszeni udzielić naszemu lub zupełnie obcemu czworonogowi natychmiastowej pomocy przedmedycznej.

Ta zasada dotyczy wszystkich akcji ratunkowych: zanim rzucimy się w wir ratowania zwierzęcia musimy trzeźwo ocenić sytuację i swoje bezpieczeństwo. W przypadku wypadku samochodowego musimy zabezpieczyć i oznakować miejsce zdarzenia, wykonać telefon do najbliższego lekarza weterynarii i zadbać o własne bezpieczeństwo. Zwierzę, które uległo wypadkowi cierpi. Pies odczuwa ból i strach, które mogą spowodować jego agresję względem osób próbujących udzielić mu pomocy. Jeśli pies oddycha samodzielnie, możemy spróbować zabezpieczyć jego pysk kagańcem, zawiązać go bandażem lub położyć na jego głowie koc. Nie wolno robić podobnych rzeczy, gdy zauważymy problemy z oddychaniem. W trakcie udzielania pomocy unikajmy bezpośredniego kontaktu wzrokowego, nie wykonujmy gwałtownych ruchów i starajmy przemawiać się do zwierzęcia łagodnym głosem. Oznaki agresji ze strony psa to m.in. warczenie, pokazywanie zębów, uniesione włosy.

Pierwszym krokiem jest ocena świadomości zwierzęcia.
Pierwszym krokiem jest ocena świadomości zwierzęcia.

AABCD u zwierząt

Udzielając pomocy kierujmy się zasadą AABCD, które powstało z pierwszych liter angielskich słów: awareness, airway, breathing, circulation i disability przytomność, drogi oddechowe, krążenie, uszkodzenia).

Pierwszym krokiem jest ocena świadomości zwierzęcia.

Drugim ocena drożności dróg oddechowych. Konieczne jest obejrzenie nosa i jamy ustnej. Sprawdźmy, czy pies wykazuje spontaniczne oddechy i spróbujmy opisać je lekarzowi weterynarii podczas zgłoszenia. Liczba oddechów oceniania może być na podstawie obserwacji klatki piersiowej. W ciągu 10 sekund powinna unieść się 3-8 razy.

Ocena krążenia opiera się na sprawdzeniu tętna oraz koloru błon śluzowych. W miarę możliwości warto sprawdzić CRT poprzez uciśnięcie błony śluzowej nad dziąsłem psa i obserwacje, w jakim czasie wróci do normalnej barwy. U zdrowych zwierząt czas ten nie przekracza 2 sekund.  Bicie serca sprawdzamy, kładąc dłoń na klatce piersiowej i licząc odczuwane uderzenia w ciągu 10 sekund. U szczenięcia normalną liczną jest 15—25, a u psów dorosłych 10—20 uderzeń na 10 sekund.

Na końcu przyjrzyjmy się psu całościowo w poszukiwaniu widocznych urazów takich jak złamania, wbite ciała obce, rany, urazy klatki piersiowej.

U zwierząt też stosujemy zasadę AABCD
U zwierząt też stosujemy zasadę AABCD

Pierwsza pomoc u zwierząt

Resuscytacja powinna być prowadzona przez 10 cykli, czyli około 20 minut. Na jeden cykl składa się 10-12 oddechów na minutę oraz 100-120 ucisków klatki piersiowej na minutę. Pacjent powinien być ułożony na boku. Podczas ucisków klatki piersiowej powinna zapadać się ona o około ⅓ swojej szerokości. Uciski u małych psów lub kotów wykonujemy w obszarze serca, a u dużych psów w najszerszym miejscu klatki piersiowej.

Pierwsza pomoc to jednak nie tylko tak dramatyczne przypadki. W codziennej praktyce częściej spotyka się zwierzęta, które spożyły toksyczne substancje, doznały skaleczeń (szczególnie często opuszek łap) lub dostały się do ich oczu substancje chemiczne.

W przypadku krwawienia ważny jest ucisk, który warto wykonywać przez około 10 minut. Możemy założyć także bandaż oceniając co jakiś czas, czy nie jest on zbyt ciasny. Skontaktujmy się także z lekarzem weterynarii, gdyż rana może wymagać szycia lub antybiotykoterapii.

Oczy psa można płukać roztworem soli fizjologicznej i ewentualnie przetrzeć gazikiem. W drastycznej sytuacji, jaką jest wypadnięcie gałki ocznej należy zabezpieczyć ją wilgotnym materiałem i udać się jak najszybciej do lekarza weterynarii mającego możliwość przeprowadzenia zabiegu.

U zwierząt też stosujemy zasadę AABCD
U zwierząt też stosujemy zasadę AABCD

Zatrucia u zwierząt

Większość psów lubi podczas spacerów węszyć i zjadać napotkane rzeczy. Do zatrucia może także dojść poprzez oddychanie oraz kontakt substancji ze skórą. Różne substancje dają różne objawy. Mogą to być wymioty, biegunka, drżenia mięśni, zaburzenia oddychania. Ważny jest kontakt z lekarzem weterynarii. W przypadku spożycia substancji toksycznych ważne jest wywołanie wymiotów. Domowym sposobem jest podanie psu wody utlenionej . Maksymalna dawka to 45 mililitrów. Średnia dawka dla zwierzęcia do 5 kg to 10 ml, do 10kg to 20 ml, a do 15 kg 30ml. Psy większe niż 30kg mogą dostać nie więcej niż 45ml. Wymioty powinny pojawić się w ciągu kilku minut. Nie wolno ich wywoływać, gdy zwierzę spożyło substancję żrącą.

Stany zagrożenia życia jest także utknięcie ciała obcego w drogach oddechowych. Duszącemu się psu można pomóc przez jego jak najszybsze usunięcie. W tym celu należy otworzyć psi pysk i spróbować dosięgnąć go palcami. W sytuacji, gdy nie ma takiej możliwości, podnosimy psa za tylne nogi i kołyszemy nim w górę i w dół, by przedmiot wypadł. U dużych psów, których nie można podnieść ręce należy położyć na podbrzuszu i unieść w ten sposób starając się kołysać ciałem psa.

W okresie letnim zdarzają się przypadki czyli przegrzania
W okresie letnim zdarzają się przypadki czyli przegrzania

Temperatura

W okresie letnim zdarzają się także przypadki hipertermii, czyli przegrzania. Jest ono spowodowane wysoką temperaturą otoczenia (szczególnie, gdy połączona jest z wysoką wilgotnością powietrza). Predysponowane są psy otyłe, starsze, szczenięta oraz osobniki cierpiące np. na choroby układu krążenia lub układu endokrynologicznego. Objawy to zianie, ślinienie, przekrwienie spojówek, wymioty, drżenia mięśni, osłabienie, a nawet śpiączka. Po zauważeniu pierwszych objawów przegrzania zależy zabrać psa z bezpośredniej ekspozycji na słońce np. w zacienione miejsce lub do domu. Podać mu wodę oraz schłodzić go polewając wodą lub okładając wilgotnymi ręcznikami. Nie używamy jednak lodu! Można włączyć wiatraki lub położyć psa na zimnych kafelkach. Następnie należy przywieźć psa do lekarza weterynarii, gdyż konieczna może być płynoterapia oraz podanie innych leków.

Zdecydowanie warto posiadać w domu oraz w samochodzie apteczki wyposażone w bandaże, gazy, nożyczki, sól fizjologiczną, jednorazowe rękawiczki, koc ratunkowy, środki dezynfekujące oraz dodatkowo kilka akcesoriów potrzebnych do udzielania pomocy psu np. kołnierz elżbietański, wizytówki lekarzy weterynarii z najbliższej okolicy oraz przeznaczony dla psa termometr.

Znajomość podstaw pierwszej pomocy, w szeregu różnych sytuacji, pozwoli każdemu właścicielowi psa zwiększyć szanse jego czworonoga na przeżycie oraz poniesienie jak najmniejszego uszczerbku na zdrowiu.

Agnieszka Górecka
Agnieszka Górecka
Absolwentka Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Wielbicielka psów ras myśliwskich (i nie tylko), pasjonatka jeździectwa i kreatywna, aktywna mama.
AUTOR

Polecamy

Komentarze

Dodaj komentarz